Inspiratie

dinsdag, februari 25, 2003

 

Het kind is van toen en nu is nu.
Het kind rook de wind en de rietvelden en nu gelden stenen.
Het kind was vrij in onvrijheid want toekomst was open.
Nu is hij onvrij in vrijheid want zeulend met verleden dat maar geen kind wil zijn.
Honderden moeders en geen goed genoeg.
Honderden moeders en geen vooral kind.
Waarom geen vriendschap?
Waarom taboe?
Wel tranen over kille ontvangst.
En ineens Amsterdam naar de straat met de schoenen.
Geen begin.
Geen aanleiding.
En naar de bus.
In plaats van Purmerend naar Amsterdam.
Ik ging mee.
Zonder begin.
Zonder eind.
Zonder vraag.
Zonder doel.
Ik ging gewoon mee.

Dank je.


Wat is er goed aan het kind niet te horen.

Het kind hoor je altijd al.
Laat nu de volwassene maar eens aan het woord.
Degene die iets geleerd heeft.
Die heeft ontdekt dat er vriendschap is.
Vriendschap waar over grote zaken wordt gesproken die je allebei nog niet aan kan.
Niemand.
Wie heeft mij geleerd wat vriendschap is?
Niemand.
Wie heeft mij geleerd wat vriendschap is?
Niemand.
Wie heeft mij geleerd wat vriendschap is?
Niemand.
Hoe weet ik dan wat het is?
Ik weet het ook niet.
Ik weet niet wat vriendschap is.
Ik heb geen vrienden.
Geen vrienden.
Wel ken ik mensen.
Maar zijn zij vrienden?
Bestaan vrienden?
Vriendschap ontstaat in situaties waar je over dingen praat die groter zijn dan wat je aankan.
Gedachten, ideeën, emoties, ontdekkingen die je alleen niet dragen kunt.
Het rijpt in de tijd.
Ik weet niet wat vriendschap is.
Kennelijk nooit iets ontdekt.
Vriendschap is liefde met een afdronk die naar aarde smaakt.
Naar aarde die goed is en rond.
Warmte van de zon erin en bewerking van jou en mij.
Alles in één.
Dat is vriendschap.
Ik kijk in jouw ogen en ik weet ook niet wat ik moet.
Ik zie wel de tranen.
En ik voel wel het samen zijn.
Zo groot.
Te groot.
Zo groot dat er niets is als samen delen.
Ook al ben ik alleen
En lieten ze mij alleen.
Alleen met de wereld al heel snel gevorderd en in staat om net te zijn als grote mensen.
Te lopen in de Kalverstraat.
Te lopen aan de hand van mijn moeder.
Zonder begin.
Zonder eind.
Alleen te weten dat het lopen lang duurt.
Zonder begin, zonder eind.
Ben jij wakker?
Dank je.


Wat is er goed aan het kind niet te horen?

Het kind begrijpt niet.
Het kind grijpt, grijpt en grijpt.
En leeft en doet.
Maar begrijpen, beleven, bedoen.
Bedoen is toch je ware.
Dank je.


SdB, 23feb03.




posted by P 12:18