| archief | links | inspiratie |
Het kind is van toen en nu is nu.
Het kind rook de wind en de rietvelden en nu gelden stenen.
Het kind was vrij in onvrijheid want toekomst was open.
Nu is hij onvrij in vrijheid want zeulend met verleden dat maar geen kind wil zijn.
Honderden moeders en geen goed genoeg.
Honderden moeders en geen vooral kind.
Waarom geen vriendschap?
Waarom taboe?
Wel tranen over kille ontvangst.
En ineens Amsterdam naar de straat met de schoenen.
Geen begin.
Geen aanleiding.
En naar de bus.
In plaats van Purmerend naar Amsterdam.
Ik ging mee.
Zonder begin.
Zonder eind.
Zonder vraag.
Zonder doel.
Ik ging gewoon mee.
Dank je.
Wat is er goed aan het kind niet te horen.
Het kind hoor je altijd al.
Laat nu de volwassene maar eens aan het woord.
Degene die iets geleerd heeft.
Die heeft ontdekt dat er vriendschap is.
Vriendschap waar over grote zaken wordt gesproken die je allebei nog niet aan kan.
Niemand.
Wie heeft mij geleerd wat vriendschap is?
Niemand.
Wie heeft mij geleerd wat vriendschap is?
Niemand.
Wie heeft mij geleerd wat vriendschap is?
Niemand.
Hoe weet ik dan wat het is?
Ik weet het ook niet.
Ik weet niet wat vriendschap is.
Ik heb geen vrienden.
Geen vrienden.
Wel ken ik mensen.
Maar zijn zij vrienden?
Bestaan vrienden?
Vriendschap ontstaat in situaties waar je over dingen praat die groter zijn dan wat je aankan.
Gedachten, ideeën, emoties, ontdekkingen die je alleen niet dragen kunt.
Het rijpt in de tijd.
Ik weet niet wat vriendschap is.
Kennelijk nooit iets ontdekt.
Vriendschap is liefde met een afdronk die naar aarde smaakt.
Naar aarde die goed is en rond.
Warmte van de zon erin en bewerking van jou en mij.
Alles in één.
Dat is vriendschap.
Ik kijk in jouw ogen en ik weet ook niet wat ik moet.
Ik zie wel de tranen.
En ik voel wel het samen zijn.
Zo groot.
Te groot.
Zo groot dat er niets is als samen delen.
Ook al ben ik alleen
En lieten ze mij alleen.
Alleen met de wereld al heel snel gevorderd en in staat om net te zijn als grote mensen.
Te lopen in de Kalverstraat.
Te lopen aan de hand van mijn moeder.
Zonder begin.
Zonder eind.
Alleen te weten dat het lopen lang duurt.
Zonder begin, zonder eind.
Ben jij wakker?
Dank je.
Wat is er goed aan het kind niet te horen?
Het kind begrijpt niet.
Het kind grijpt, grijpt en grijpt.
En leeft en doet.
Maar begrijpen, beleven, bedoen.
Bedoen is toch je ware.
Dank je.
SdB, 23feb03.
posted by P 12:18
Lijden manifesteert zich in kommer en kwel over de wereld om het 'ik' heen dat niet bereid is zich naar de behoeften van dat 'ik' te richten.......de draaideur waar je je neus aan stoot, terwijl je toch echt geen behoefte had om je neus te bezeren aan die draaiende draaideur. Stomme draaideur!
(SdB)
posted by P 20:23
inspiro, I.
1. intr.: a) inademen, diep ademen
b) in of op iets blazen
2. trans.: iemand iets inademen, inblazen
Oneig.: a) inboezemen, ingeven
b) in geest verrukking brengen
Dit heb ik het Wolters woordenboek Latijn/Nederlands en ik heb niet alles overgeschreven.
Ik bedoel dat er nog meer uitleg bijstaat.
posted by P 15:21
Van Cees.
Kunst van leven = “Wil wat je moet!”
Euh…deze heb ik ook gehoord.
Van mezelf.
Ging vanzelf.
Mijn therapeut hielp mij herinneren.
“Ik doe wat ik kan.”
Ik kan alles.
Jij?
Buddhisten zeggen: alles = niks.
Pfffft.
Dat lucht op.
Ik dacht even.
Oh jee, nu moet ik van alles.
Maar nee.
Van niks kan ook.
Of toch?
Want ik heb je zo lief.
Zo lief.
Vooral jij die dit leest.
Wij zouden elkaar moetenontmoeten.
Wat moet je dan van mij?
Wat ont-moet je dan van mij?
SdB.
posted by P 09:47
Zazen is eigenlijk heel eenvoudig:
- neem een half uur de tijd om al stil zittend naar alles (= mezelf) te kijken.
Maar dan begint de ellende: mezelf vindt dat niet fijn, moeilijk en bedenkt allerlei excuses om zichzelf niet te hoeven aanschouwen.
Wonderbaarlijk en genezend/helend.
(PK)
posted by P 22:14
Hoofd dicht. Neus dicht. Keel dicht. Borst dicht. Snot. En een wil vol inspiratie die de dichtheid niet meer pikt.
Vanochtend in zazen zocht ik grote opluchting.
Dwars door de dichtheid.
Diep inhaleren...en meteen rustig uitademen....diep inhaleren....en meteen rustig uitademen....diep inhaleren....en meteen rustig uitademen. Tinteling in mijn handen en duizeling in mijn hoofd. En vlokken rond mijn oren.
Nooit eerder zo mijzelf genezen. 't was niet het warme bed. Niet de dampo. Niet de vitamine C. Niet de vriendelijke woorden. Niet de tijd of mijn uithoudingsvermogen. Niet het verstandig binnen blijven met dit druilerige weer. Nee.
Diep inhaleren...en meteen rustig uitademen....diep inhaleren....en meteen rustig uitademen....diep inhaleren....en meteen rustig uitademen. 30 minuten lang.
Nu is het pijnlijk open. Hoofd vlokkerig. Neus korsterig. Keel zacht. Borst met piepjes. En een hart vol verwachting op wat komen gaat.
(SdB)
posted by P 14:37
Inspiratie = bezieling = geestdrift = gevoel van blije emotionele betrokkenheid.
Inspireren = bezielen, de geest gaande maken.
Bezielen = als drijvende kracht werken in, leven aan iets geven
Dit komt uit de 'van Dale'. De bedoeling is om op deze site, foto's, teksten, links, ideeën of andere dingen te plaatsen die inspirerend zijn. Dit doen wij niet alleen. Misschien leidt dit tot (n)iets.
posted by P 20:12