Pascal (Vliegen): @Rob: echte filmsterren kunnen dat met een enkele w… Rob (Vliegen): Hoogtepunt voor mij: 1:08
Groet
Rob Pascal (Ongevraagde post): @Edwinek: Dat is ook een goed idee, terugsturen die… Edwinek (Ongevraagde post): Goed idee! Ik heb me meteen ingeschreven. En je wee… Pascal K (Tjokvol): @De Man: Nu ik er goed over nadenk en met jouw beve… De Man (Tjokvol): Ik heb je nog nooit schandelijk veel zien eten. Dus… Chantalle P. (Tjokvol): Mja, dus wie was hier nu (niet) ‘netjes’? Pascal (Vliegen): @yak: in etappes weggegooid. yak (Vliegen): Blijft de vraag: Waar is je haar? Marloes (Deze zou ik zo on…): Dit is al jaren het favoriete lied van De Man en du…
T. was bij haar moeder om haar te helpen. Ik kwam ook langs. Opa Koek was er. Ik wist dat hij al dood was. Maar hij was er. Hij was er om me te ontmoeten. Hij had z'n jongere vitaliteit nog en zei me gedag. Hij wilde me een hart onder de riem steken. Niet veel later zag ik in de voorkamer (de ontmoeting met opa leek meer in de hal te zijn) T. en E. E. gewoon als altijd, iets hulpeloos. T. zoog aan een sigaret. Ik vraag of ze weer is gaan roken. In feite wilde ze dat ik dit vroeg, want ze zoog aan die sigaret als een verslaafde. Ik bedoel niet alleen van sigaretten, maar ook van alcohol. Ze klaagde en had het ervoer dat het leven verschrikkelijk was. Dus ik vroeg of ze nu eindelijk doorhad dat het leven kut was. "Het leven is kut, het leven is kut."
Zij zong het uit volle borst en bloedserieus, terwijl we samen over de grond rolden. Ik lachend, maar serieus met haar. E. begreep het verstandelijk, maar maakt het niet mee, waardoor de ervaring diepte mist.
Ik zei tegen T. dat dit nodig was, dat ze zich zo kut voelde en dat ze daar nog wel een paar weken zou blijven op deze manier.
Dat ik dat ook een tijd had en dat iedereen zich het moest realiseren, met het doel er dankbaar lachend en wakker uit te komen.
Een poging tot wakker schudden van het leven zelf. Het ravotten deed haar al goed. Ze had contact met me sinds jaren. Ze was een lor en ontkende het niet.
Vervolgens ging ik naar de keuken, daar was oma jonger en dikker, maar toch nog wel een beetje vreemd. Ze was niet gek. Ze sprak. Volgens mij zei ze dat het wel goed met haar ging en dat ze geen gekke overbezorgdheid nodig had. Ze deed toch wel wat ze deed. Iets afstandelijk was ze wel. Ze had het nodig en moest haar eigen ding doen.
Ik ging het rundvlees, entrecôte braden en het andere stamppoteten klaar maken. Inderdaad had ze nog maar twee pitten (weliswaar niet electrisch en toch vier, maar naast de koekenpan paste er nog nauwelijks een andere pan).
Ondertussen liep er een andere verhaallijn met een sesshin, toespraak van Genpo Roshi. Hij zat te vertellen en ik moest ondertussen het eten voor in de pauze klaarmaken. Want hij had veel te vertellen en het liep uit. Dat vlees was ik aan het braden bij oma in de keuken en het moest ook nog ontdooid worden, een beetje. Later werd er met alle zenmensen gegeten en geholpen en gedeeld. George-achtige mensen hadden tenslotte nog wat gemaakt voor mij. Omdat ik door het maken en opscheppen niets meer voor mezelf had. Dit gat werd door anderen gedicht. Kees was er ook. Ik probeer de sfeer te pakken. Iets ouderwetsigs, iets gereformeerds degelijks. Alsof er ook kleedjes op de tafels lagen. Het vlees lag rood tussen een stamppoteten.
(lees verder)
Gisteravond ben ik met de buurman meegegaan om een zweefvlucht te maken. Door de drukte zat dit er niet in, maar wel een uur vliegen! Vanuit Valkenburg vlogen we over het duinkustgebied naar Den Haag, gingen een stukje over Den Haag heen, maar niet te ver (verboden). Behalve het vliegen was het ook leuk om mee te maken wat een buurman nog meer doet dan thuiskomen en weer de deur uitgaan.
Op ongeveer 2:58 blijken er allemaal vogels op de landingsbaan te zitten. John maakt een mooie uitwijkmanoeuvre en zet de Piper vervolgens toch neer.
Ik zeg u deze dingen bij wijze van amusement, en als amusement voor mijzelf. Ik wil u geen kennis bijbrengen - ik zou werkelijk niet weten welke kennis ik u bij zou moeten brengen. Het zou niet verstandig zijn u het advies te geven uw kennis te verrijken, want niemand kan zeggen hoe dat soort dingen uitpakt, en zoals u weet moeten we heel voorzichtig zijn met wat we wensen, want de wens zou in vervulling kunnen gaan.
Een van de problemen van het vragen om een wonder is dat degene die erom vraagt nooit weet wat het wonder werkelijk inhoudt. Daarom geven tovenaars en feeën iemand altijd de kans drie wensen te doen, zodat hij na de eerste twee altijd de derde wens kan gebruiken om terug te kern naar de oorspronkelijke situatie.
Het komt er altijd op neer dat de eerste wens niet helemaal blijkt te zijn wat men ervan had verwacht. U beseft misschien niet goed wat er allemaal gebeurt als u wenst dat bijvoorbeeld een glas verandert in goud. Als we de inrichting van het heelal op een zodanige manier veranderen dat glas goud wordt, zult u misschien plotseling uw gezichtsvermogen verliezen of merken dat al uw haar uitvalt, omdat ook dat erbij hoort. We doorzien de onderlinge verbondenheid der dingen niet, omdat wat wij 'afzonderlijke dingen' noemen, in werkelijkheid niet gescheiden is. De dingen worden door woorden en gedachten erover van elkaar gescheiden, maar ze zijn niet gescheiden. Ze horen allemaal bij elkaar, ze zijn onderling verbonden in één groot trillingspatroon, en als u dat op één punt verandert zla het ook op allerlei andere punten verander, omdat elke trilling het hele patroon beïnvloedt.
Uit: "Verstilde geest", door Alan Watts, blz. 24 - 25
Dit stukje spreekt me aan omdat hij ondersteunt dat niet alles maakbaar is op kleine manier, maar meer een overgave is en daarom rust, vertrouwen en vrijheid.
