Pauline (Les Gavatxes): Ja we zullen jullie toch zeker missen, snik alle le… Pascal (Jekko): @Rick: ha, bedankt voor je reactie, na zoveel jaren… Rick (Jekko): Een jekko is een recycle prullebak voor spaarlampen… Niels Vrijland (Les Gavatxes): Wat vertel je me nou?! Ga je daar helemaal naartoe … Pascal (Les Gavatxes): @yak: ja, zal ik nog doen. yak (Les Gavatxes): Jeetje joh. Vertel eens meer over de weg naar dit p… Pascal (Les Gavatxes): Ha, ja, het voelt af en toe wel als een droom, daar… CasaSpider (Les Gavatxes): Wat een verrassende mededeling!
Als mensen een dro… niels (Alomvattend Schem…): hoi pascal, zie mijn nieuwe site, www.vrijla… Pascal (RTV Rijswijk): Ha Ivar,
De foto’s heb ik voor ik op vakantie gin…
Ik zag laatst iemand met zevenhonderdnogwat vrienden op Facebook (niet ik). Stel dat je iemand één keer per jaar wilt zien (immers het is een vriend) dan moet je minstens twee keer per dag gemiddeld met iemand een afspraak hebben.
18 September 09 - 02:26Onze natuur in de Diakonievene
Behorende tot de mooiste tijden waren de dagen dat ik met Dimitri in deze bossen en vennen tochten hield. Vaak op de 'cross'-fiets, die we dan ergens neerlegden en te voet doorgingen. Uiteraard met kaplaarzen aan. De mooiste kaplaarzen vond ik zwarte met doorlopende zool. Avonturen door en langs het water. Af en toe was het gevaarlijk, in onze ogen toen. Was het te diep, was het een moeras, was er drijfzand, waren er slangen, wisten we de weg? Zo puur, zo ongeschonden, wij en de natuur. En vaak bleef ik dan bij hem slapen. In die tijd kwamen de quartz-horloges in. En 's avonds, diep in de nacht, keken we dan hoe het 22:22:22 werd, een magisch moment.
Met enige zekerheid kunnen we zeggen, is het de bedoeling, dat we hier naar toe verhuizen, volgende zomer.
We zijn bezig met voorbereidingen en het leren van Catalaans. We (Emke en ik) hebben er verschrikkelijke zin in, de kinderen minder. Uiteraard zijn er ook twijfels, wat betreft de kinderen en of dit een goede stap is, maar ook of we het kunnen bolwerken, genoeg geld kunnen verdienen.
10 Juli 09 - 06:47Alomvattend Schema, Al Omvattend Schema, Alom Vattend Schema, Al Om Vattend Schema
5:00 opstaan, do-in
5:30 zazen
6:00 drie buigingen, hardlopen
6:30 persoonlijke verzorging
7:00 klaar voor de dag
Dat kost je dan twee uur, maar dan heb je ook wat. Zitten op hetzelfde tijdstip als in Zen River. Gezonde geest gezond lichaam.
Dit als een soort kapstok, vijf dagen in de week.
Ik houd van overzichtelijkheid en ik houd ook van flexibiliteit, vaak conflicteert dat.
Ergens herinner ik me een stukje van Maezumi Roshi over discipline. Dat discipline gezondheid is.
Wat ik in shiatsu, in mijn leven, aan mensen kan geven is een punt waaromheen opbouw kan ontstaan.
Dat heb ik zelf ook nodig, dat doe ik met dit schema.
Een vervolg zou kunnen zijn:
21:00 zazen
21:30 driebuigingen, naar bed
Van twaalf tot twee zit ik in de uitzending bij RTV Rijswijk met Onno Vlieger (en diens medepresentator Ivar Lingen).
Dit nog als uitloop van de lavendelblauwe gevel.
In het AD stond nog een mooi, ik denk, afsluitend artikel. (Bedankt!)
We zijn best wel blij dat het gelukt lijkt te zijn (altijd slag om de arm houden) en dat ons huis zijn eigen identiteit mag behouden en dat ik niet de steiger op hoef (alhoewel ik die tijd ongeveer heb gestoken in het zoeken van een uitweg, maar in ruil wat bekendheid kreeg).
In het vorige stukje gaf ik een reactie op David en hier wil ik een stukje herhalen:
Ja, daar heb ik wel van genoten. Echt! Tegenwoordig loop ik met een zonnebril op :-)
De insteek was toch vooral om het voorelkaar te krijgen dat mijn huis niet overgeschilderd zou moeten worden. Later veranderde dat naar dat het toch vooral prettig is dat wel als mensen met elkaar omgaan en elkaar kunnen laten. Dat gevoel knaagt nog steeds en eigenlijk maakt me die kleur en die hele 15 minuten me minder uit. Het is prettig als burger gehoord en begrepen te worden en niet als ‘iets’ en vanuit een raamwerk behandeld te worden. Het is prettig en fijn dat de wethouder wel luistert, maar daarvoor lijkt wel eerst een soort golf gecreeerd te moeten worden en fundamenteel is daar nog niets mee veranderd, alhoewel hij daar ook een toezegging toedeed. Verder is nu de kracht van de publiciteit verdwenen voor het groene huis en dat is ook jammer, want ook dat huis staat goed in het geheel. Het is allemaal niet van wereldbelang, maar het zijn wel net die pleziertjes die het fijn maken om hier te leven. Dat ieder elkaar kan laten, zeker zolang je elkaar niet beschadigd (of moeten we hier eigenlijk spreken van visuele beschading, die dan weer bepaalde synapsen beschadigen, overbelasten). En dat er geen angst is dat als iemand wat anders doet. Dan kan je immers zelf ook leven.
Update (12:12):
Gevonden links: Discussie op SkyscraperCity over de Welstandcommissie (in het algemeen, met een verwijzing naar het filmpje op het AD)
Fractieblog PvdA met een stukje van Marko Fehres: "Mag ik even mopperen?"
Klik
Nadat ik een gesprek ben aangegaan met de welstandscommissie, dat tot niets leidde, omdat zij van mening zijn dat baksteen of desnoods wit mooier is (en onze huizen een schimmel werden genoemd die niet verder moet uitbreiden) wilde het AD wel een kijkje komen nemen. Morgen staat het ook in de papieren krant.
Elke werkdag loop ik de laatste weken langs een lunchroom, vaak zitten er dan mensen met hun laptop aan de leestafel. Alleen met anderen. Een soort gezelligheid maar dan wel afgesloten. Of misschien een goedkoop kantoor voor een eenmansbedrijf. Vandaag zat er iemand om zich heen te kijken van achter haar laptop met een koptelefoontje in. Er lagen meer apparaten, ik kon in de paar seconden die ik langs de 'etalage' liep niet ontwarren in welk apparaat het snoer geplugd was. In een lunchroom kan je dan je smaakpapillen verzadigen, je lichamelijke honger stillen, je oren verdoven, je zicht en hersenen vullen en je zelf omhangen met apparaten. Misschien in de hoop met iemand contact te kunnen maken? Bijzonder ziet het er toch wel uit.
Naar aanleiding van uw brief van 19 maart, door mij afgehaald van het postkantoor
op 24 maart, wil ik middels deze brief mijn zienswijze geven en vragen stellen over
de situatie.
Zienswijze:
Sinds november 1998 bezitten wij dit huis. In de zomer van 2000 hebben wij ons
huis lavendel/lichtblauw geschilderd. Dit hebben wij gedaan na de renovaties (be-
geleid door de gemeente, dhr. ). De buren hadden hun huis tijdens de re-
novatie groen laten maken en zo zijn er nog meer kleurschakeringen in de straat
minstens uit die tijd stammend. Hierover zijn in al die jaren nooit klachten geweest,
ook niet van gemeentefunctionarissen die later weleens kwamen kijken naar de
ontstane gerenoveerde staat van de straat. De situatie in onze straat is en was
altijd dat de huizen wel gelijkend waren, maar ieder met een eigen sfeer, door onder
andere de verschillende kleuren van de gevels, de kleur van de deuren en verschillen
in dubbele of enkele deuren of ramen. (De enige verstoring in dit beeld is eerder de
nieuwbouw aan de overzijde van de straat (18 - 20), die niet bijdraagt aan dit ‘gezellige’
beeld.)
Toevoeging:
Negen jaar is dus de huidige situatie (stilzwijgend) goedgekeurd, ook heeft nog
nooit iemand uit de buurt ons negatief of vragend aangesproken over onze
kleurkeuze. De baksteengevel is hier aan ons nooit zichtbaar geweest zo ook
nooit bij andere huizen. Bij de buren hebben ze (het bouwbedrijf dat door de ge-
meente was aangesteld) geprobeerd de kleur te verwijderen, met als gevolg door
de zachte baksteen, dat het huis gestucadoord moest worden en er toen gekozen
voor de groene ‘afwijkende’ kleur (nummer). De buren van nummer die hebben de kleur
van hun huis laten halen, waarna ze de bakstenen, die ook kapot waren, in rode
baksteen kleur hebben laten verven. Verder is het de vraag of de ‘lichtere’ kleur-
stelling van het gele huis (nummer, in slechtere staat) inderdaad lichter is dan onze
lavendel/lichtblauwe kleur. Deze vraag kan zeker gesteld worden over de grijze kleur
van het huis nummer, die toch duidelijk donkerder overkomt.
Vragen:
Waarom is er nu ineens dit negatieve advies?
- En geeft de jarenlange stilzwijgende goedkeuring niet het recht op het gedogen of
goedkeuren van de situatie? (Mag ik u wijzen op andere situaties die volgens
mij middels deze interpretatie ook niet aan de eisen zouden voldoen? Maar
schijnbaar ook gedoogd, goedgekeurd zijn?)(rechtsgelijkheid)
- Ik zou u willen vragen om een copy van het negatieve advies van de Welstands-
commissie en foto’s om te kunnen inzien waarop het negatieve advies gebaseerd
is.
- Kijkend naar artikel 12a, waarover wordt gerept, vraag ik me af wat ‘redelijke eisen
van welstand’ zijn en ook waarom ons huis met kleur in ernstige mate in strijd is.
Waarom ernstig als hier al negen jaar geen negatieve reactie op is geweest?
Als ik Deel II (specifieke criteria!) van de welstandsnota doorlees kan ik niets vinden
over de kleuren en kleurstelling. Kunt u mij aangeven waar dit staat en waarop dien
ten gevolge het besluit is gebaseerd?
- Verder lees ik in de brief dat u het heeft over de zijgevel. Mag ik u erop op wijzen
dat ons huis geen zijgevel heeft? Is er misschien een vergissing gemaakt en gaat
het niet om ons huis?
Wilt u deze vragen beantwoorden en bescheiden toesturen?
De Welstandscommissie is het niet eens met de kleur van ons huis, het lavendel/blauwe huis, dat al bijna 10 jaar of misschien zelfs langer die kleur heeft. Dit geldt hoogst waarschijnlijk ook voor het strak sterk groen geverfde huis (dat het niet de gewaardeerde kleur heeft). De bedoeling is dat ik de kleur ga veranderen, maar ben het hier niet mee eens, ook al omdat ik het een paar jaar geleden opnieuw dezelfde kleur heb gemaakt. Ook vind ik dat wij, met de andere bewoners en hun eigen kleurschakering iets leuks van de straat hebben gemaakt, met inzet en goede burgerzin (haha) (terwijl aan de overkant nieuwbouw, die op geen enkele wijze congruent is met het straatbeeld, is neergeplempt). Deze gezelligheid wordt zoals ik het begrijp niet gewaardeerd.
Heeft er iemand echt verstand van dit soort gezeik zaken?
Soms wordt ik wakker met iets dat in me zit. Vergeef me de goed- of foutheid. Dit is hoe ik het kon opschrijven:
Ik wil iets en het lijkt te komen. Ik wil bijvoorbeeld een nieuwe auto en die komt er. Geen nieuwe maar een tweedehands waarop mijn aandacht ook gericht was, omdat ie volgens mij binnen bereik zou zijn. Dus ik moet ook denken dat het kan want dan werkt dat mee in plaats van tegen. Ook zo met mijn camera. Ook zo met mijn computer. Ook zo met mijn hoeveelheid werk en hoe het op wonderbaarlijke wijze in elkaar valt.
Met dat ik iets wil lijkt dat een pad te lopen dat ik niet kan overzien. Dus let op!
Er kunnen doden vallen. Afhankelijk waarop de focus ligt (en op wat misschien stiekem wordt meegedacht en gewild, gehoopt of (zogenaamd) onwetend over wordt gebleven). Iets kan dus verstrekkende gevolgen hebben.
Het leven doet en loopt. Het lijkt geen voorkeuren te hebben, immers alles is één en alles is een facet van dit leven. Ieder ding is een bloem, soms een mooie kleurrijke, soms een giftige zwarte.
Ik zou dus kunnen hopen op meer geld, maar kan ik de gevolgen overzien? Misschien wel nooit. Ik kan hopen op een hoop materiële dingen. Ik kan daarentegen ook hopen op mijn geluk. Wat is geluk? Waarom is mijn geluk of geluk nodig? Is dit niet weer een streven waarmee er allerlei gevolgen in werking worden gesteld, een streven, een focus, een gedachte die dus over lijken zou kunnen gaan.
Doorgaand lijk ik uit te komen op: laat het goed zijn zoals het goed moet zijn!
En ieder ding dat met mij gebeurt is een gevolg hiervan en is dus ook zoals het is (zoals het eerst natuurlijk ook al was, maar doordat ik meer congruent mee loop met deze facetten/dingen ondersteun ik en versterk ik de werking (!)(etc. etc.!) en leef ik en heb ik het gevoel dat het door me heen leeft).
Dus ieder ding heeft daardoor mijn aandacht nodig. Ieder ding is een facet/ding van dat leven. Ieder ding is een gevolg (en nieuwe oorzaak) van wat ik deed, hoopte, dacht in werking stelde.
Met shiatsu hetzelfde. Dingen gebeuren mij en gebeuren mensen omdat het de gevolgen zijn (nu heb ik het niet over schuldig zijn). Hoe te behandelen? Het behandelen zou er dus om moeten gaan om bewust te zijn of te worden over wat het in werking heeft gezet. Of beter gezegd: bewust te worden dat een omstandigheid (klacht in mijn kamer en aanwezigheid) het gevolg is. Van wat hoeft niet altijd duidelijk te zijn. Het zou wel fijn zijn. Maar het vertrouwen dat het een gevolg is is eigenlijk al vrijwel alles. Dat wetende kan er iets nieuws in werking worden gesteld, met het vertrouwen dat goed is zoals het goed is. Dit is dan vaak niet genoeg, waardoor er een nieuwe worst moet worden voorgehangen om richting te geven. Zo hangen we ons telkens worsten voor. Die worsten kunnen steeds subtieler worden. Of juist heel groot om 'm maar te zien. De worsten kunnen (misschien) tenslotte weggelaten worden en wegblijven op het moment dat het is zoals het is!
En daar hoort alles bij: goed en slecht, verdriet en geluk, rijkdom en armoede vertrouwen en twijfel en meer niet (grapje).
Wat er lijkt te gebeuren met zenstudenten is dat ze subtielere spirituele zenworsten (vegetarisch vaak ook) voorgehangen krijgen. Koans, kleine promoties, waarderingen van de leraar, alle levende wezens te redden, bezig te zijn met het ultieme. En ook dit is allemaal prima.
Het eindresultaat dat kan komen na grotere of kleine inzichten dat zazen en buigen prima zijn (een exacte vorm van zijn en laten zijn; dat het is zoals het is) dat kan ook al vanaf het begin geoefend worden (met het idee dat er iets mee bereikt kan worden, wat dus wel en niet zo is). Maar hoeft dus niet zazen en buigen te zijn, want alles is zazen en buigen en alles is de weg.
En hierin kan bij mij verwarring ontstaan. Hierin is immers alles ok. En ook niet.
Dus hoe wil ik mijn weg lopen?
Hoe te lopen?!!
(Door mij (vandaag) met dankbaarheid en be-/verwondering en vertrouwen dat het is. Of eigenlijk eerst dat vertrouwen.)
Als ik het goed begrijp is economische recessie een stuk beter voor de aarde, het milieu dan economische groei: minder nieuwe auto's, minder vliegreizen, minder van alles. Meer overweging of een uitgave nodig is. Eigenlijk is het precies goed, maar dat kost dan wel wat. Zoals Robbie zei dat we nu eigenlijk de kleine lettertjes betalen (voor zover dat mogelijk is). Uiteraard is dit alleen houdbaar zolang het bijvoorbeeld om onze pap gaat en gezondheid, een hamburger minder is waarschijnlijk niet echt erg.