Sprak Emke me vanochtend toe over de de pot HD-ijs die ik terug in de koelkast had gezet, kon ik haar vervolgens uitlachen over de zalm die ze in haar tas had laten overnachten.
Pascal says: (23:32:22)
Ik zag je wel binnenglippen!
Pascal says: (23:36:44)
Sorry, ik zag iemand anders binnenglippen. U was reeds een tijdje away.
Pascal says: (23:36:47)
Hoi
Pascal says: (23:37:22)
Of wel, nu weet ik het ook niet meer.
Pascal says: (23:38:34)
Laat mij maar in mijn eentje praten, tegen al die rijen msn-ers van wie de status-is-currently-set-to-Away
Pascal says: (23:39:00)
Behalve die ene waartegen ik niet aan het praten (schrijven) ben.
Pascal says: (23:39:56)
Haha, toppunt van eenzaamheid. Praten tegen msn-ers van wie ......
Update:
M. says: (23:43:57)
moe jij zegge, jij staat op afwezig
M. says: (23:44:02)
hihi
M. says: (23:44:04)
weltrusten
Pascal says: (23:44:16)
welterusten, jij
The following message could not be delivered:
welterusten, jij
Vaak wil ik nog een soort toetje, nog iets, nog een hoogtepunt als einde, om af te sluiten. Dus bijvoorbeeld: lezen, vrijen, nog iets snoepen, nog een weblog/site.
Vermoeidheid (als dit al eerst was) leidt tot ontkenning van behoefte (OvB) door minder alert en niet willen zeggen wat ik denk. Ik weet niet of de volgorde goed is maar het hoort bij elkaar.
Belangrijk is dat als ik niet bij mezelf blijf, door andere dingen te gaan doen of afleidingen (of gesprekken), dan reageer ik niet adequaat op wat ik wil/voel/opmerk. Dit leidt tot "verslechtering" van de situatie door bijvoorbeeld versuffing omdat ik eigenlijk niet doe wat ik wil (OvB). Soms kan een oorzaak al moeheid zijn, maar meestal is moeheid een gevolg. Eerder (niet qua tijd) wil ik niet zeggen wat ik wil, om bijvoorbeeld de gezelligheid te bewaren. Die dan vervolgens juist afneemt omdat ik afwezig raak.
(Ik moet plassen; zenuwachtig als ik niet snel tot oplossingen kom nu ik erover lig te peinzen.)
Wat is het begin van mijn niet erbij zijn? Zijn de gesprekken nietszeggend? Ook belangrijk is dat ik geen actie onderneem om de situatie te veranderen. Ik laat het begaan. Waarom onderneem ik geen actie? Omdat ik niet goed weet welke actie te ondernemen? Omdat mijn actie die ik kan ondernemen het einde zal inhouden van de situatie? Of omdat mijn idee niet goed ontvangen zal kunnen worden? Angst voor misser? Of is angst een te groot woord? Geen zin in misser (qua voorstel)?
Ik denk er nog over. En dan bedoel ik niet denken, maar ik probeer de situatie te herbeleven en te voelen en kijken waar en wat er gebeurt.
(Hmm, ik zal dit zelf nog moeten overlezen, maar nu bedtijd).

Dit zag ik bij de Bristol in Den Haag: een grote hoop dozen met schoenen in de winkel op de grond 'gekiept'. Uitzoeken maar!
Na drie foto's kwam iemand mij verzoeken geen foto's meer te maken.
Telkens weer hier te beginnen omdat daar bezig zijn onmogelijk is, maar wel veel tijd kost en het afhoudt van hier bezig te zijn.
Zal het ze weer lukken om iets onverklaarbaars, iets onbegrijpelijks op logische wijze vatbaar te maken, de schuld weg te schuiven en te leggen in omstandigheden waar ze niets aan kunnen doen, om te bedenken hoe ze het anders zouden kunnen doen, zodat ze er geen deel aan hebben en het niet hier hoeven mee te maken en niet naar zichzelf hoeven te kijken. Dan kunnen ze vervolgens weer lekker doorgaan met dromen totdat ze weer opgeschrikt worden.
Zal het ons weer lukken om iets onverklaarbaars, iets onbegrijpelijks op logische wijze vatbaar te maken, de schuld weg te schuiven en te leggen in omstandigheden waar we niets aan kunnen doen, om te bedenken hoe we het anders zouden kunnen doen, zodat we er geen deel aan hebben en het niet hier hoeven mee te maken en niet naar onszelf hoeven te kijken. Dan kunnen we vervolgens weer lekker doorgaan met dromen totdat we weer opgeschrikt worden.
Zal het me weer lukken om iets onverklaarbaars, iets onbegrijpelijks op logische wijze vatbaar te maken, de schuld weg te schuiven en te leggen in omstandigheden waar ik niets aan kan doen, om te bedenken hoe ik het anders zou kunnen doen, zodat ik er geen deel aan heb en het niet hier hoef mee te maken en niet naar mezelf hoef te kijken. Dan kan ik vervolgens weer lekker doorgaan met dromen totdat ik weer opgeschrikt word.
Dat Emke toekijkt en me uitlacht omdat ik happende mondbewegingen maak terwijl ik Yaika pap voer.
(Lijkt het niet op een klassieke talen vertalingszin?)
Ongelofelijk. Wat een ellende.
Voor de leraar en familie.
Voor de leerling en familie.
Voor buitenstaanders.
Voor ....
Door serververhuizing van webhost waren er wat adressen veranderd, waardoor ik niet kon updaten en er geen commentaar geleverd kon worden.
Van tijd tot tijd ga ik er een weekje tussenuit als soort 'levensoefening'. Nu ben ik deze afgelopen week ziek geweest en zou ik er volgende week een weekje tussenuit gaan. Ten gevolge van mijn ziekte heeft mijn arbeid een week lang niet plaats gevonden en is er vertraging. Nu is een week vertraging niet buitengewoon ernstig, maar wel als het een badkamer betreft voor een klant (voor mezelf zou het me dan weer minder uitmaken). Vooralsnog heb ik de sesshin opgezegd en ga volgende week werken. Dat is praktische levensbeoefening, maar het zit me nog niet lekker.
Dat is oefenen, etc..
Quan mag best de broccoli in zijn mond proppen met zijn handen en de helft er uit laten vallen, want: "Zo eet Koekiemonster toch ook?!"
Via Aukje (02-01-2004) naar (Haloscan) naar Cruler naar GeenStijl.nl (zie ook updates) naar Planet naar Stivoro.
"4e rang euro 79,00
U wordt (eventueel samen met andere gasten) geplaatst aan ronde tafels op de minst mooie plaatsen in de zaal (max. 12 personen aan één tafel)."
Ik moest/moet er wel om lachen.
Wasserette "Van der Knokke" draait op volle toeren.
Het lijkt eigenlijk meer op een wasstraat.
Hoe vaak zouden mijn ouders mijn bed verschoond hebben omdat ik er in had geplast (of overgegeven)? Wat een vanzelfsprekendheid is/was zo'n fris bed altijd.
Kinderen hebben is een goede manier om stil te staan bij de inspanningen die zij hebben geleverd en de waardering (die ik vaak niet laat zien) daarvoor heb.
Daar stond ik dan als heldhaftige vader het vuurwerk af te steken. Quan kreeg ook wat om aan te steken (luxe sterretjes, fonkelend in alle kleuren). De mannen van de buren waren er niet of waren achter het raam aan het genieten van het prachtige schouwspel. Telkens kwam ik weer naar buiten met een stuk vuurwerk, dat ik aanstak met een sigaret. Vol trots slingerde Quan met zijn gekleurde sterretjes en we moesten uitkijken dat hij zichzelf niet in de fik stak. Na een half uur was het vuurwerk nog niet op (maar zijn we, voor Quan, naar binnen gaan vanwege de dichte dampen die onstonden) en heb ik nog wat 'knallers' meegegeven aan mijn zus (Champagne wilde ze niet meer, die had ze al genoeg op), die met vriendin een ronde maakte.
Daar stond ik dan als lullige vader met een familiepakket, waarvan geen onderdeel boven heuphoogte uitkwam, terwijl aan de overkant volwassen vuurpijlen de lucht in werden geschoten. Van ieder onderdeel uit het pakket moest het lontje, dat met een plakbandje vastzat, los gepeuterd worden. Telkens na veel gepeuter een soort teleurstelling, die al niet eens meer werd gezien.