Van Onder Naar Boven & vv

Diepe karren

De nieuwe winkelwagens van de Konmar bij mij in de buurt zijn zo groot, diep, dat een vrouw die voor mij stond haar kar niet kon uitladen. Dat kon ik dus wel doen vanaf de andere kant. Ik heb niet altijd zoveel boodschappen dat ik zo diep wil buigen. Misschien is buigen een goede oefening, maar op deze manier eerder slecht voor m'n rug.

Weegschaal

Ik denk dat de weegschaal in de categorie onzinnige apparaten valt. Waarom is het nodig om te weten of ik iets zwaarder of lichter ben? Als ik veel zwaarder of lichter ben dan is dit wel zichtbaar. We hadden er twee: een analoge die gewoon z'n werk doet, snel en efficiënt en een digitale, waar je eerst muisstil op moest staan om daarna een tijdje te rekenen en de uitslag te geven. Deze laatste heeft E. weggeven (nu zitten die mensen met deze trage machine). Die ouderwetse heb ik net sinds lange tijd gebruikt om mijn gewicht met en zonder boodschappen te wegen. Ik zal nu ook mezelf wegen om de nuttigheid van dit apparaat te tonen.

Ik weeg 72 kilogram.

Met een t-shirt, een hemd, een onderbroek, een spijkerbroek en sokken aan, voor het avondeten om 18:24 en niet te ver vooroverbukkend om mijn gewicht precies af te lezen (want dan weeg ik al snel een kilo zwaarder zag ik net).

8 kilo drin = 8 kilo druit?

Ik heb acht kilo levensmiddelen gehaald. Dit is niet eens zoveel: een rugzak (bookpack) en een plastic tasje. Ik heb het niet gewogen, maar ik schat dat we ook een aantal kilo aan gebruiksvoorwerpen rijker zijn geworden. Hoe gaat dit toch allemaal ons huis uit?

Hoeveel eetbaars zal er in

Hoeveel eetbaars zal er in de vuilniswagen, die juist langskwam, zitten?

Een stukje uit een brief aan R.

Hoi R.,

Ik heb nog niet zo heel veel begrafenissen bewust meegemaakt. Toen ik jonger (een jaartje of tien) was vond ik het een noodzakelijkheid, verplichting (als je dood bent ga je toch naar de hemel, dus feest, haha). Bij de crematie van mijn opa niet zo lang geleden (bijna 4 jaar toch alweer, hij heeft Quan niet meegemaakt) merkte ik dat ik afscheid kon nemen, maar het had toch iets steriels (de crematie-rituelen, die daar werden gebruikt: langs de kist lopen en dat was alles). Toen een 'goede' oom van Emke dood ging was dit anders. Het was een man met veel warmte en hij werd begraven, dit ritueel was voller en langer dan ik bij de crematie had meegemaakt. En ik merkte dat die begrafenis er niet alleen voor zijn dode lichaam was, maar vooral voor de nabestaanden. Ik had zo een manier en de tijd om afscheid van hem te nemen
en dat een plaats te geven. Om zo alle aspecten van die persoon in mezelf voorbij te laten komen en te merken dat er een stukje van mezelf doodging met de dood van die oom. De zwijgzame wandeling naar het graf met de kist en het afscheid nemen van de kist, terwijl die naar beneden werd gelaten, gaven hiervoor de tijd. Ook om dit gezamenlijk te doen, om te zien dat al die mensen een aspect waren en dat ieder zo op zijn eigen wijze zijn dood kon verwerken.

Volgens mij...

... heb ik onderstaand geval opgelost. Ja toch?

Hmmm

Een vraag voor Windows-gebruikers:

Ik was net op een Windows-machine naar deze site aan het kijken en toen zag ik dat de titel links boven aan begint, maar dat de kolom daaronder naar rechts is verschoven en er daardoor een stuk leeg aan de linkerzijde ontstaat. Hmm, dat is niet zoals ik het zie. Diegeen had WindowsXP met naar ik aanneem de laatste IE. Zelf heb ik een Mac met ook de laatste IE. Welke Windows-gebruikers zien het ook zoals ik het niet wil of andersom?

Altijd wat...

Ik hoor net dat Jeroen z'n auto total-loss heeft gereden. Nu ik heb gehoord dat er gelukkig niets aan de hand is, is het weer rot dat hij geen auto meer heeft.

Uit de oude doos,

maar ik moest net met Emke in de auto lachen toen we het volgende deden:
Karel kapper kapt knap, maar de knecht van Karel kapper kapt nog knapper dan Karel kapper zelf kapt.

Karel kapper knapt kap, maar de knecht van Karel knapper knapt nog knapper dan Karel knapper zelf knapt, etc, etc, hahaha.

Zo'n klein Hompie

Dit is mijn leven

(Zeg bovenstaand zinnetje hardop.)

Ronald M.

Ik moest net tijdens het zitten aan Ronald M. denken. Hmm, waar moet ik beginnen. Ik kwam op school in Noordwolde, Friesland. En ik had opeens een vriend Ronald M.. Ik zeg opeens omdat ik me nu niet kan herinneren hoe dat kwam. Kwam dat omdat hij door mijn ouders of door kennissen van mijn ouders wel eens een lift had gekregen. Ik geloof dat hij meestal naar huis toe liep, zo'n drie kilometer en wij woonden op ongeveer twee en een halve (schrijf je dit los?) kilometer langs dezelfde weg, de Noordwolderweg. Ik vraag me af of hij wel een fiets had. Waarschijnlijk had hij veel broers en zussen en waren ze niet rijk, eerder arm. Hij had eenvoudige kleren en rubber schoenen (waren dit afgesneden kaplaarzen?). Hij had behalve mij geen andere vrienden. Waardoor dat precies kwam weet ik natuurlijk ook niet, omdat ik het allemaal alleen maar kan herinneren via mijn zevenjarige inschatting. Maar 'iedereen' zei dat hij stonk. Wat ik me daarvan kan herinneren is dat hij niet naar zeep rook, maar wel een geur had.
Hij kwam wel eens bij me spelen en we gingen even met elkaar om, maar ik ben nooit bij hem thuis geweest. Ik herinner me nog dat ik driftig, kwaad op hem werd omdat hij tegen MIJN modeltreinbaan aanstootte, terwijl hij waarschijnlijk heel voorzichtig om mij heen manouvreerde (hij incasseerde mijn boosheid zonder weerwoord). Ik heb het idee dat hij een sympathieke, goede jongen was (die geen frisse geur had). En dat ik een verwend stadsjongentje was, dat niet zo makkelijk aansluiting vond bij de dorpsjongens. Ik heb in het begin toen ik daar op school kwam wel even alleen op het schoolplein doorgebracht. En ik denk daarna met hem, ook even.
Vervolgens, ik denk toen ik meer aansluiting kreeg, vond ik hem ook stinken en liet ik hem op korte termijn links liggen. Ik verloochende hem, zo heeft het altijd voor me gevoeld. Ik zou willen dat ik terug zou kunnen keren om dit 'goed' te maken. Dat ik dat heb moeten doen om er bij te horen! En uiteraard heb ik het altijd willen rechtvaardigen:'Hij stonk toch ook?' of 'Wat had ik anders kunnen doen?' of er gewoon niet aandenken. In de kelder met die rotzooi. Ik weet dat ik nu vele jaren te laat ben. Dit is trouwens niet de eerste keer dat ik dit overdenk, wel de eerste keer dat ik dit opschrijf.
Misschien treft dit mij wel meer dan het hem ooit heeft getroffen. Dit gaat natuurlijk ook over mij en niet over hem. Ik bedoel zoiets te zeggen dat mijn actie van toen mijn hart een buts heeft gegeven, ik hoop ten goede.
Niet veel later heb ik hem nooit meer gezien.

Gekkû bekkû trekkû

Gaap

Nog steeds niet verplaatst = zoutzak.

Lekker...

...moe en als een zoutzak op de bank, de rest ligt in bed.

Update

Drie generaties:

En haar grote broer:

Een eerste blik:

Yaika

Ja!

Ze is geboren, al om tien voor vier ('s ochtends)!
Later foto's.
Jippie, jippie, jippie!!!

Ja...

Ik geloof dat de bevalling is begonnen...

Onmogelijkheid & machteloosheid van opvoeden

Misschien treed ik in herhaling, maar ik ben altijd zo blij als ik Quan zie. Soms kijk ik dan met angst welke dingen hij nog moet gaan tegenkomen. Ik zou 'm daarvoor willen behoeden. Als hij dingen niet zelf leert zal hij het niet zelf kunnen.
Wat te doen?

Hoe..., hoe...

Hoe minder ik computer, hoe beter het met me gaat.
Hoe beter het met me gaat, hoe meer ik weet te schrijven.
Hoe meer ik weet te schrijven, hoe vaker ik achter de computer zit.
Hoe vaker ik achter de computer zit, hoe slechter het met me gaat.
Hoe slechter het met me gaat , hoe minder ik weet te schrijven.
Hoe minder ik weet te schrijven, hoe minder ik computer.

Maar vooral dit laatste is niet helemaal waar, omdat ik nogal eens de neiging heb om achter de computer te blijven plakken.

Zazen

Zazen is eigenlijk heel eenvoudig:
- neem een half uur de tijd om al stil zittend naar alles (= mezelf) te kijken.

Maar dan begint de ellende: mezelf vindt dat niet fijn, moeilijk en bedenkt allerlei excuses om zichzelf niet te hoeven aanschouwen.

Wonderbaarlijk en genezend/helend.

?

Het voelt fijn om gezeten te hebben. Het maakt me heel en compleet.
Wat doet 't met me??

Ben ik inderdaad machteloos?
Ik ben hardleers & eigenwijs (een goed samenwerkend koppel).

Zitten op zolder

Continu uitbarstende
gedachtenstromen.
Buiten waait de sirene.

Zitten

Ik kan nu nog een tijdje niets doen achter de computer, of een half uur niets doen op m'n kussen.
Dat ga ik dus maar doen.
Wat?
Dat!

Emke is zwanger

Foto/tekening gemaakt met behulp van Quan:

Ik zal weer wat meer

Ik zal weer wat meer ruimte in bed krijgen, denk ik, hoop ik.

Onverwachts terwijl in verwachting.

Het heeft wel iets engs om zoals Emke met een baby in d'r buik rond te lopen die er ieder moment uit kan willen. Wil die baby dat, wil Emke haar lichaam dat, hormonen? Tussen nu en het eind van de maand 'moet' het gebeurd zijn. Zijn we er klaar voor? Meer en meer, maar het zal toch onverwachts zijn.

Nuance

Via Stemwijzer:

Op Snotverjeppie! gaf ik het volgende commentaar:

"Heb je al met 'extra gewicht' toekennen gewerkt? De eerste keren kreeg ik 'SP'. Na een paar keer oefenen (soms meer mening, soms neutraler) kreeg ik
'D66'. Terwijl ik deze partij eerder als vierde had. Het blijft misschien toch wel weinig dertig vragen. Bij elke vraag is er nuance nodig. Elke belastingvermindering lijkt lekker, maar is er aan de andere kant nog geld genoeg of mag het begrotingstekort oplopen? Of kunnen we zomaar onder het straaljagercontract uitkomen. Ik weet dat allemaal niet precies en hoe beter ik het ga bekijken hoe minder precies ik het lijk te weten. Daarom vraag ik me af of de uitslag wel het belangrijkste is. Ik wil voor een partij kiezen die genuanceerd denkt, niet zijn partijpunten (is een 'partij' mannelijk?) af laat hangen van wat de meesten denken. Mag best klein zijn, maar moet vraagtekens zetten. Moet betrouwbaar zijn en niet het eigenbelang bovenaan, kritisch, open, eerlijk, over zijn eigen beperkingen heen kunnen kijken, groter kijken dan de Nederlandse grenzen. En nog veel meer. Dat kan waarschijnlijk niet, ik kan het ook niet. Ik hoop dan in ieder geval dat ze (de partij waarvoor ik kies, maar eigenlijk ook waar voor ik niet kies) integer zijn en hun best doen. Dus het hangt niet alleen van de partijstandpunten af, maar ook hoe dit door de personen wordt uitgedragen. Blablabla. Ik bedoel soms met wat meer nuance kan mijn standpunt veranderen en heb je al met de zwaarte gerommeld? "

Alles komt van Pas...

Mijn naam is Pascal, maar word ook wel Pas genoemd. Dat is handig want alles wat ik doe komt dan van Pas. Ook al komt het niet van pas, toch komt het van Pas. Heb je ooit iets van mij gekregen? Dan komt het vast wel van pas, al heb je er helemaal niets aan. Alle rotzooi die ik maak komt van Pas. Is dat niet handig. Alle goede en slechte dingen die ik doe komen van Pas. Ik hoef nergens aan te twijfelen, het komt toch wel van Pas.

Hmmm, handig zo'n naam die me er aan doet herinneren dat alles inderdaad van pas komt (is dat zo?).

Mmmm

Met wat brood erbij is het heerlijk.

Een Tortilla

- vier eieren
- twee medium aardappels
- twee tomaten
- acht walnoten
- twee tenen knoflook
- handje sperciebonen
- zout
- olijfolie

Snijd de tomaat in kleine blokjes. Doe een klein beetje olijfolie in een steelpannetje, tomaat erbij, twee tenen knoflook erbij en wat zout. Laat dit onder regelmatig roeren indikken. Snijd ondertussen de aardappels in kwart schijfjes van een kleine centimeter dik. Snijd ook de boontjes in stukjes van een centimeter. Breng de boontjes en de aardappels met wat zout in water aan de kook (het zal moeilijk gaan zonder water, maar voor de duidelijkheid), in de zelfde pan. Kraak de noten en breek de gepelde noten in kleine stukjes. Kluts de eieren met wat zout.
Blijf ondertussen regelmatig in de tomatenprut roeren. Als de aardappels na even koken eetbaar zijn, maar nog wel een beetje hard, het water afgieten. Koekepan (niet te groot, 15 - 20 cm) op het vuur met olijfolie. Doe de geklutste eieren erin, de aardappel en de boontjes erbij, de noten erbij. Meng dit regelmatig door het ei heen, doe ook de tomateprut er overheen en spreid dit uit half in het ei.
Doe een deksel op de pan en laat dit op een zacht tot medium vuur staan. Als je ziet, ruikt dat het te snel gaat het vuur iets temperen. Na tien minuten pak je een bord groter dan de pan en keert het ei hierop om terwijl je het bord tegen de pan houdt. Dan schuif je het ei inmiddels omgekeerd weer in de pan. Deksel erop en weer tien minuten. Dan draai je het ei weer op het bord en laat het afkoelen.
Ik heb het nog niet geproefd. Later.

Eindelijk:

Een regenmachine.