Van Onder Naar Boven & vv

Dor

Ik lijk wel een uitgedroogde sinaasappel. Er komt geen enkel woord meer uit me. Dus probeer ik het maar met dit soort zinnetjes.

Ik probeer maar wat.
Vandaag werd collega M. door een scooter op volle snelheid loodrecht van opzij in zijn bus gereden. Hmm, dit kan beter:
M. was zijn bus gaan halen om zijn spullen in te laden. We werken in de Rootz en voor de deur parkeren is daar niet toegestaan, daarom zijn we telkens aan het scharrelen met die karren. Terwijl hij terugreed, reed een scooter op volle snelheid vanuit een rechter zijstraat tegen/in zijn bus. M. belde op dat het om die reden vandaag niet zoveel meer zou worden. Ik ging naar hem toe en zag daar midden op het kruispunt een jongen op de grond liggen half onder zijn scooter, met politie erbij. Die was er al meteen bij, want die jongen scheen toen hij de politie zag gas te hebben gegeven.
Wat een ellendig gezicht. Ik zag dat-ie nog ademde. Hij werd toegesproken, maar er kwam niets uit. M. werd ondervraagd en moest later ook nog zijn bus inleveren voor onderzoek. De mensen die zich eromheen verzameld hadden druk bezig. De meesten vooral met het bepalen van schuldigen en het boos zijn op de politie en het boos zijn op de ambulance die niet snel genoeg kwam naar hun zin. Het was ook erg om te zien dat er niets werd gedaan, terwijl die jongen platliggend op de grond er zichtbaar slecht aan toe was. Toen de motorambulance als eerste arriveerde werd er geklaagd dat dit geen ambulance was. Er werd veel drukte gemaakt, terwijl er meer stilte en afstand en respect nodig was. Voor degene die op de grond lag, maar ook voor die mensen (agenten en de ambulance-lieden) die probeerden te helpen.
"Onmacht die woede veroorzaakt", komt er nu in me op en dan maar anderen de schuld geven om zo een soort schijnmacht te krijgen. Het is moeilijk om je eigen onbehagen te voelen.
Ik bid, hoop, wens dat het goed komt met die jongen.
"Hoe doe ik dat?" vraag ik me vervolgens af.