Vaak wil ik nog een soort toetje, nog iets, nog een hoogtepunt als einde, om af te sluiten. Dus bijvoorbeeld: lezen, vrijen, nog iets snoepen, nog een weblog/site.
Vermoeidheid (als dit al eerst was) leidt tot ontkenning van behoefte (OvB) door minder alert en niet willen zeggen wat ik denk. Ik weet niet of de volgorde goed is maar het hoort bij elkaar.
Belangrijk is dat als ik niet bij mezelf blijf, door andere dingen te gaan doen of afleidingen (of gesprekken), dan reageer ik niet adequaat op wat ik wil/voel/opmerk. Dit leidt tot "verslechtering" van de situatie door bijvoorbeeld versuffing omdat ik eigenlijk niet doe wat ik wil (OvB). Soms kan een oorzaak al moeheid zijn, maar meestal is moeheid een gevolg. Eerder (niet qua tijd) wil ik niet zeggen wat ik wil, om bijvoorbeeld de gezelligheid te bewaren. Die dan vervolgens juist afneemt omdat ik afwezig raak.
(Ik moet plassen; zenuwachtig als ik niet snel tot oplossingen kom nu ik erover lig te peinzen.)
Wat is het begin van mijn niet erbij zijn? Zijn de gesprekken nietszeggend? Ook belangrijk is dat ik geen actie onderneem om de situatie te veranderen. Ik laat het begaan. Waarom onderneem ik geen actie? Omdat ik niet goed weet welke actie te ondernemen? Omdat mijn actie die ik kan ondernemen het einde zal inhouden van de situatie? Of omdat mijn idee niet goed ontvangen zal kunnen worden? Angst voor misser? Of is angst een te groot woord? Geen zin in misser (qua voorstel)?
Ik denk er nog over. En dan bedoel ik niet denken, maar ik probeer de situatie te herbeleven en te voelen en kijken waar en wat er gebeurt.
(Hmm, ik zal dit zelf nog moeten overlezen, maar nu bedtijd).
Posted by PK at 27 januari 2004 01:04 | TrackBackJa, dat heb ik nou ook zo vaak!
Posted by: Chantalle at 27 januari 2004 09:43Zuivelsensatie?
Posted by: Ronald at 28 januari 2004 08:35Vaak wil ik nog een soort zuivelsensatie, nog iets, nog een hoogtepunt als einde, om af te sluiten.
Ja, klinkt best goed.
Posted by: Pascal at 28 januari 2004 21:12