Van Onder Naar Boven & vv

Gedachten voor het slapen (op papier geschreven, zojuist overgetypt en veranderd)

Als ik zo de wereld om me heen bekijk, bedenk ik me wat een voorrecht het is om vredig te kunnen gaan slapen. Het is zo'n geluk dat ik er bijna niet van durf te proeven. Terwijl ik dit schrijf slapen Emke, Quan en Yaika. Emke is volwassen, Yaika is slechts drie maanden. Quan, dat mannetje van dik tweeeneenhalf jaar begrijpt al een heleboel. Ik ben zo blij dat hij onbelemmerd van zijn leven kan genieten. Dat wij de mogelijkheden hebben om hem te geven wat nodig. Dat hij zich altijd veilig en thuis kan voelen.
Wat een verdriet moet het zijn als je dit je kinderen niet kunt bieden. Uiteraard denk ik aan oorlogsomstandigheden waarin je de hele nacht opgeschrikt kunt worden door 'gevaarlijke' geluiden (met eventueel ernstige gevolgen). Dat zijn andere geluiden dan roepende, schreeuwende, lachende mensen, sneuvelend glas, piepende banden. Ook denk ik aan ouders die hun kinderen niet genoeg eten kunnen geven. Wat een doordringend hongergeluid moet dat zijn.
Ik zit, ik weet niet waarom, op dit plekje van de wereld waar ik de tijd heb om dit zo op te schrijven.
Bij iedere zin die ik opschrijf kan ik vraagtekens zetten. Is het wel zo wat ik schrijf? En als ik er beter naar kijk?
Of verder doorvraag?

Naast mijn bed staan drie dingen waarop ik de tijd kan zien, slechts één daarvan heeft een alarm. Dat rechtvaardigt voor een groot deel zijn aanwezigheid. Ik denk dat er behalve deze drie nog drie voorwerpen op deze zolder zijn waarop ik de tijd kan aflezen. Twee daarvan hebben alarm. Dat vermindert het bestaansrecht van de eerste. Ik wil hiermee de overvloedigheid aangeven waarin ik leef (en dan denk ik dat ik nog gematigd ben).

Tja...